قدرت دال

یکی از خواص های بد ما افغانها این است که بعضی از ممالک و مردم آن را بعنوان مثال تمسخر تکیه گاه کلام خود قرار میدهیم. یکی از آن همسایه نزدیک ما باکستان میباشد که ما مردم آن را بنام دال خور و کشور آنها را مملکت دال صدا میزنیم. در اصل بودن خود نمیشماریم که ما که هستیم و به چه اسم مشهور هستیم. حالا بعضی از وطنداران ما از اسم مملکت خود برای هویت زود گذر خود استفاده نمی کند بلکه خودرا هندی و یا باکستانی معرفی مینمایند. ما افغانها یکی را دالخور و دیگری را اسم دیگر میگذاریم. آیا ما به چه نام مشهور هستیم؟ وقتی در بیرون از ملک خود را میخواهیم معرفی نماییم تا نام از افغانستان بمیان آوریم مخاطب مان بزودی اسم از اسامه بن لادن بمیان می آورد و ما را از روی او میشناسد. دیگر هویت ما هم از روی یک شخص تروریست و تبهکار آشنایی تقریبا جهانی را بخود گرفته است. ما روزانه قدرت دال را مشاهده مینماییم که از ریش سفید گرفته تا کودکان خورد سال را به خاک و خون میکشاند ولی باز هم میگوییم که آنها دالخور هستند. این درست است که آنها دال میخورد و خوردن دال که ننگ نیست ولی من ننگ ام می آید که کشور عزیز ما افغانستان دارای مردم بیگناه و صلح دوست به نمایندگی از یک عرب تبهکار شهرت امروزی را داشته باشد. ما هم تاریخ داریم و هم فرهنگ بخصوص خودرا که بسیار هویدا میباشد نه اینکه شناخت امروزی ما توسط اسامه بن لادن صورت گیرد. اگر ما بجای نام گذاری بیجا بر مملکت دیگران از فر هنگ و یا هویت خود دفاع نماییم آنگاه دیگر شجاعانه تر خود را معرفی مینماییم. ما باید در نامگذاری تأمل داشته باشیم تا دیگران هم در شناخت ما تأمل داشته باشند. ما افغانها نباید به کدام مملکت نامگذاری بیجا کنیم و نه بگذاریم که کسی شناخت ما را به اساس دیگران داشته باشد. باید بکوشیم که دیگران اسم دانشمندان ادیبان و شاعران ما را دزدی نکنند و در عوض اسا مه و ملا عمر باکستانی را برای ما قاچاق نکنند.